هوس می کنی یک فنجان قهوه داغ دستت بگیری و بری بیرون بشینی روی یک نیمکت یا یک سکوی سیمانی یا راحت روی دیواره خاکستری کنار پله ورودی. بعد فنجان را تو دستت بگیری محکم محکم تا گرماش وارد دستات بشه و بعد یک فکر جالب مثل یک جرقه میاد تو ذهنت:‌ من هستم…..بودن کار سختی نیست.

هر مردی معشوق کش است
حقیقتیست باید گفت
برخی با یک نگاه تلخ
برخی با یک ستایش پوچ
ترسو با یک بوسه نرم
و شیرمرد به ضرب شمشیری گران

اسکار وایلد

ترجمه خودم

بهار است و دلم بهاریست ولی ابرها ابرهای خزانند.

تنهایی هم چیز مزخرفیست. نه بخاطر اینکه تنهایی بلکه به خاطر اینکه بعد از یک مدتی شروع می کند به عوض کردن آدمی که هستی. یواش یواش آرام آرام با سماجت یک موریانه وارد ارکان وجودت می شود و ذره ذره ستونهای شخصیتت را می خورد. تا یک روز می بینی که عوض شدی. اینجا این بدی بزرگ را دارد که تنهایی بوفور یافت می شود. بخصوص وقتی که همرنگ جماعت نیستی!

گوش کنید!

http://www.youtube.com/watch?v=a1gmgPFt_ww&NR=1

برای همه بر و بچه های شیکاگو:

برای بچه هایی که در خونشون همیشه به روی تازه واردها باز است. مهم نیست شناس و ناشناس از این مهمانهای جدید پذیرایی می کنند تا جا و مکان پیدا کنند.

برای برادرهایی که برای همه برادری می کنند به همه کمک می کنند و یک جوری جمع رو “هماهنگ” نگه می دارند.

برای آدمهایی که حداقل مرتب ماهی یکبار را دور هم جمع می شوند تا تو فکر نکنی خیلی تنهایی.

برای آدمهای این شهر که راستش خیلی نشناختمشون ولی همیشه برای کمک حاضر بودند. خیلی نفهمیدمشون ولی براشون مهم نبود و بهر حال تو جمع تحملم کردند. 

راستش آدم تو تنهایی خیلی چیزها رو تجربه می کند، از انفجار توقعات و انباشت احساسات تا لطافت لحظه های محبتی که انتظارشان را نداشته است.  از خیلی چیزها هم می ترسد: از پیشداوریها، از قضاوتهای حق و ناحق، از شخصیت سازی توسط آشنا و نا آشنا و از غیبتها، از لحظه ای که توانایی تحملش تمام می شود. بخصوص اگر بدلایلی به جمع تعلق نداشته باشی  همیشه احساس تک افتادگی را داری. به هر حال نباید به دل گرفت. اذیت می شوی ولی نباید بگذاری زخمی بشوی. چون آدمها ذاتا خوبند. بخصوص بر و بچ شیکاگو. شاد باشید. می دانم “هماهنگ” می مانید.

گاهی لذات زندگی ساده و لذیذند مثل یک قطعه کوکوسبزی. و چقدر با معنی می شود یک برش سبز سوخته آن وقتی که مدتهاست که طعم آن را نچشیده ای. ماسوله رستوران کوچکیست در خیابان کلارک در راجرز پارک شیکاگو با غذاهایی خانگی از شمال ایران.

این رستوران که در ماه فوریه باز شده است توسط یک زوج ایرانی اداره می شود. غذاهای این رستوران طعم شمالی دارند و هر هفته در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه یک غذای ویژه پخته می شود. این غذاهای ویژه معمولا غذاهایی شمالی هستند: ترشه کباب، مسمای انار و غیره. منوی رستوران همچنین شامل میرزاقاسمی، کوکوسبزی، سالاد الیویه،  زیتون پرورده و شیشانداز است. بهای غذای بسیار مناسب و ارزانتر از سایر رستورانهای ایرانی در شهر است و ماسوله جای بسیار مناسبی برای دانشجویان می کند. محیط کوچک و دیوارهای آجری آن احساس در خانه بودن را در مشتری ایجاد می کند وماسوله را پاتوق مناسبی برای گردهمایی های دوستانه می کند.

ماسوله در پلاک 6653 خیابان کلارک شمال تقاطع کلارک و دوان واقع شده است. وب سایت آن www.masouleh.biz  می باشد و در روزهای هفته برای شام از ساعت 5 تا 9 و در آخر هفته ها از ساعت 12 ظهر به بعد  برای ناهار و شام باز است. اگر در شیکاگو هستید به این رستوران کوچک خانگی سری بزنید.

عید فطر بر همه شما دوستان مبارک.

بساطی داریم بخاطر این عید اینجا، برخی دوستان امروز عید گرفتند، برخی فردا. این برنامه عید منحصر به ایران نیست. کل دنیا دنبال این هلال ماه می گردد! بقول شاعر:

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

هلال عید بدور قدح اشارت کرد

از کلیه دوستان متعبد و نمازگزار و کلیه دوستان پاکدل التماس دعا داریم. عید شما مبارک و ایام بکام.

امشب لاری کینگ خبرنگار معروف و کهنه کار آمریکایی که شوی معروف او: پخش زنده با لاری کینگ  در سی ان ان یکی از پر بیننده ترین برنامه های خبری در آمریکاست با محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران مصاحبه کرد. این اولین حضور یک مقام رسمی ایرانی در این برنامه است. چند نکته درباره این مصاحبه:

1. لحن: لحن سوالهای لاری کینگ خصمانه نبود و لاری کینگ یک حالت پدرانه در این مصاحبه داشت و در پایان آن دست رئیس جمهور را فشرد. در مقایسه با سخنرانی سال گذشته در نیویورک این مصاحبه بسیار مسالمت آمیز بود.

2. رئیس جمهور: در چهارمین سفر  به آمریکا و شهر نیویورک بنظر می رسید رئیس جمهور درباره سوالات احتمالی بخوبی توجیه شده بود. او بر خلاف گذشته غافلگیر نشد و با لحن بسیار ملایم و مسالمت جویانه ای به سوالها پاسخ داد. پاسخ او به پرسشهای لاری کینگ درباره اسرائیل و سایر مسائل با اظهارات گذشته او متفاوت بود. او با ذکر مثال رژیم آپارتاید و شوروی کوشید تا بگوید درباره اسرائیل  به تغییر مسالمت آمیز باور دارد.  درباره رابطه با آمریکا سخنان او بی اندازه شبیه به مواضع رئیس جمهور سابق آقای خاتمی بود.

3. رابطه با آمریکا: چنانچه بنا بر قراری رابطه باشد این مصاحبه قدمی برای اصلاح تصویر رسانه ای محمود احمدی نژاد بود. آقای احمدی نژاد با خونسردی به بیان مواضعی پرداخت که با سخنان او در گذشته متفاوت و حتی در تضاد بودند. او از “عقلانی” بودن برخوردها و گسترش مناسبات و سفرهای اتباع دو کشور صحبت کرد که باعث می شود “ذهنها به یکدیگر نزدیک شوند و علاقه مشترک” ایجاد شوند. او همچنین گفت که همه اعضاء رسانه های آمریکا باید از ایران دیدن کنند تا ببینند “ایران یک کشور توسعه یافته است”. البته وعده ای درباره تسهیل روند اعطای روادید به خبرنگاران خارجی داده نشد.

4. فلسطین و اسرائیل: فکر نمی کنم هیچ  رهبر عربی تا بحال در برابر لاری کینگ اینطور درباره مساله فلسطین حرف زده باشد. اظهارت محمود احمدی نژاد می تواند باعث افزایش محبوبیت او در میان توده های عرب منطقه بشود. کارتی که او به آن نیاز دارد تا ایران را کشوری صاحب نفوذ در منطقه نشان دهد.

بنظر می رسد رئیس جمهور در این مصاحبه در پی ارائه تصویری مثبت از خود و اصلاح برخی از اشتباهات و اظهار نظرهای نسنجیده خود در گذشته بود. او پخته تر شده است و خود به این نکته اشاره کرد: “من سال چهارمیست که به نیویورک می آیم ولی سوالات هنوز سوالات سال اول است.” آیا او خواهد کوشید تا با وعده برقراری رابطه با آمریکا در انتخابات آینده پیروز شود؟

پس از هفته ها انتظار درست یک روز پیش از اجرای کنسرتش در فستیوال موسیقی جهان شهر شیکاگو محسن نامجو به اتاق اورژانس منتقل شد و کنسرت او در شیکاگو به تاخیر افتاد. بنیاد “پس فردا” با فرستادن ایمیل ضمن اعلان این خبر برنامه پذیرایی پس از اجرا و گپ دوستانه با نامجو را لغو کرد.  امیدواریم حال آقای نامجو هر چه سریعتر بهبود یابد.