بابا لنگ دراز در شیکاگو

برای همه بر و بچه های شیکاگو:

برای بچه هایی که در خونشون همیشه به روی تازه واردها باز است. مهم نیست شناس و ناشناس از این مهمانهای جدید پذیرایی می کنند تا جا و مکان پیدا کنند.

برای برادرهایی که برای همه برادری می کنند به همه کمک می کنند و یک جوری جمع رو “هماهنگ” نگه می دارند.

برای آدمهایی که حداقل مرتب ماهی یکبار را دور هم جمع می شوند تا تو فکر نکنی خیلی تنهایی.

برای آدمهای این شهر که راستش خیلی نشناختمشون ولی همیشه برای کمک حاضر بودند. خیلی نفهمیدمشون ولی براشون مهم نبود و بهر حال تو جمع تحملم کردند. 

راستش آدم تو تنهایی خیلی چیزها رو تجربه می کند، از انفجار توقعات و انباشت احساسات تا لطافت لحظه های محبتی که انتظارشان را نداشته است.  از خیلی چیزها هم می ترسد: از پیشداوریها، از قضاوتهای حق و ناحق، از شخصیت سازی توسط آشنا و نا آشنا و از غیبتها، از لحظه ای که توانایی تحملش تمام می شود. بخصوص اگر بدلایلی به جمع تعلق نداشته باشی  همیشه احساس تک افتادگی را داری. به هر حال نباید به دل گرفت. اذیت می شوی ولی نباید بگذاری زخمی بشوی. چون آدمها ذاتا خوبند. بخصوص بر و بچ شیکاگو. شاد باشید. می دانم “هماهنگ” می مانید.