بابا لنگ دراز در شیکاگو

در تاریخ انگلیسی زبانان کمتر شخصیتی جایگاه الیزابت اول یا ملکه باکره انگلستان، دختر هنری هشتم و همسر جنجال آفرینش آن بولین را دارد. او اصلاحات دینی پدرش را به کمال رساند و انگلستان را کشوری پروتستان کرد. از  دریانوردان این کشور، دزدان دریایی آن روزگار اروپا، حمایت کرد و بنیان امپراتوری بریتانیا را  پی ریخت.  در دوران او شکسپیر ادبیات انگلیس را وارد عصر تازه ای کرد و ناوگان اسپانیا در حمله به بریتانیا شکست خورد. گرچه این شکست در تفوق دریایی اسپانیا تاثیری نگذاشت و این کشور برای یکصد سال دیگر فرمانروای اقیانوس اطلس باقی ماند، امروزه باور عمومی آغاز افول امپراتوری اسپانیا را این نبرد می داند.

جای شگفتی نیست که ملکه الیزابت اول به عنوان یک شخصیت تاریخی برای سینماگران جذاب بوده است. بسیاری از بازیگران برجسته سینمای انگلستان و هالیوود در قرن گذشته به ایفای نقش او پرداخته اند؛ از بتی دیویس تا کیت بلانش و هلن میرن. در برخی از این فیلمها الیزابت اول پیرزنی خودخواه و تشنه محبت است (زندگی خصوصی الیزابت و اسکس 1939)، در برخی او ملکه ای حسابگر و بیرحم است که برای حفظ قدرت خوی انسانی خود را فراموش می کند و خون دختر عمه خود را می ریزد (مری، ملکه اسکاتلند 1974).

با اینحال در سالهای اخیر هالیوود و بی بی سی تصویری انسانی تر و آرمانی تر از او ارائه کرده اند. در دو فیلم الیزابت با بازی کیت بلانش، الیزابت زن جوان و رمانتیکی است که برای بقای انگلستان از خود گذشتگی می کند و شجاعانه با دشمنانش مقابله می کند. هر دو فیلم بر اساس برداشت دراماتیک از تاریخ ساخته شده اند و از دقت تاریخی در آنها خبری نیست. هلن میرن و آن مری داف در دو سریال تولید بی بی سی به تاریخ وفادارترند تا به تخیل. در هر دوی این محصولات  ملکه الیزابت زن خردمندیست که به سخن مشاورانش گوش می دهد و اجازه نقد از خود را می دهد. آن مری داف به این ترکیب زنی با قلبی حساس را اضافه می کند.

از زنی حسابگر و سنگدل به بانوی خردمندی که بر خواسته های قلبی خود پای می گذارد تا امپراتوری بریتانیا را پایه گذاری کند… تحول نگرش سینما به این شخصیت جالب توجه است و شاید موضوعی مناسب یک تز درسی.