بابا لنگ دراز در شیکاگو

(این نوشته یک تجربه شخصیست و هیچ ربطی به هیچ فرد دیگری و یا حسنی دیگری ندارد!)

تابستان در شیکاگو فصل فعالیتهای هوای آزاد است و بهای آن تحمل 7 ماه سرما که 5 ماه آن سرمای سخت زمستان استخوان شکن است.  مردم از هوای گرم ماههای تیر، مرداد و شهریور (ژوئن، ژوییه و اوت) حداکثر استفاده را می برند. این به معنای آن نیست که تئاتر، کنسرتها و برنامه های اجرای موسیقی دچار وقفه می شوند. در راوینیا در شمال شیکاگو ارکستر سمفونیک شیکاگو و  گروههای میهمان به اجرای قطعات کلاسیک و موسیقی معاصر در هوای باز می پردازند و تئاتر مانند همیشه پر طرفدار است.

قیمت بلیط این رویدادها متفاوت است و از ده دلار تا یکصد و پنجاه دلار در نوسان است.  پنج شنبه شب گذشته من تصمیم گرفتم تا به تئاتر بروم! یک فعالیت فرهنگی و کاملا معصومانه! دوستی نمایشی را معرفی کرد که در ویکرز پارک اجرا می شد. سه نشریه شهر آنرا نمایش برتر دانسته بودند و دو نشریه دیدن آنرا توصیه کرده بودند. بهای بلیط بیست دلار و کاملا متناسب با بودجه حقیر بود.

زمانیکه راس ساعت هفت به نمایشخانه رسیدم بجای دیدن یک آمفی تئاتر یک خانه سه طبقه در برابرم قرار داشت. از درب ورودی وارد شدم و ناباورانه پرسیدم که آیا نمایشی در اینجا در حال اجراست؟  به زیرزمین هدایت شدم (شاید یک سالن کوچک امفی تئاتر در پایین باشد؟). و از در کوچکی وارد سرسرایی شدم که با یک پرده از سالن اصلی جدا شده بود.

سالن نمایش یک سالن متوسط با ظرفیت صد نفر بود که مانند یک استودیو تلویزیونی چیده شده بود. صحن نمایش مربعی پوشیده از فرش در گوشه این سالن بود که دو دیوار صحنه دو ضلع آنرا تشکیل می دادند و دو ضلع دیگر آن به فاصله سی سانتیمتر از تماشگران قرار داشت. تماشاگران روی صندلیهای تاشو نشسته بودند. اینجا می توانست زیرزمینی در تهران باشد که بچه های دانشکده تئاتر مشغول تمرین در آن می بودند! 

با اینحال یکصد نفر مشغول تماشای کمدی درامی بودند که بر اساس نمایشنامه ای از امیلی شوارتز ساخته شده بود. نمایش پر از بازی با کلمات بود و بازیگرانی مستعد در آن ایفای نقش می کردند. در نهایت احترام به تئاتر بر صندلی مبارک نشستم و تصمیم گرفتم دیگر بدون چک کردن محل نمایش بلیط نخرم! ولی خوش گذشت!.. گاهی هنر واقعی در کوچه پستوهای زندگیست.