بابا لنگ دراز در شیکاگو

یکی از مزایای نوجوانی این است که زمان را بی انتها و فرصتها را بیشمار می نماید. مصاحبه تهمینه میلانی با مجری جوان صدا و سیما   شاید برخورد دو گروه باشد: گروهی که می داند فرصتها محدودند و از دست می روند و دیگرانی که بر این باورند که گلمالی ترک یک سد بزرگ مانع از درهم شکستن آن می شود و برای تعمیر آن زمان هست.

در حالیکه تهمینه میلانی از ضرورت برخورد انسانی با زنان و مردان سخن می گوید مجری مدام در حال تاکید بر تاسیس پنج پارک برای بانوان در مقایسه با هزار و سیصد پارکیست که در تهران وجود دارد. این در واقع یک پارک  در برابر هر دویست و شصت پارکی که مردان در آن به آزادی قدم می زنند و زنان در آنها هراسناکند. و خانم میلانی را به سخره می گیرد که “مرغ شما یک پا دارد.”  اما شواهد چیز دیگری را نشان می دهد و آن این است که در سی سال گذشته مرغ دوستان، یا کارفرمایان، خانم مجری یک پا داشته است.

تاکید و پافشاری ایشان در دنبال کردن سیاستها و برنامه هایی که نتیجه آن بر همگان معمول است؛ صرف هزینه های هنگفت برای طرحهای خیابانی در حالیکه طرحهای فرهنگی همواره از کمبود بودجه رنج برده اند و  می برند. اگر تنها نیمی از جمعیت هشت میلیونی تهران زن باشند و اگر تنها نیمی از آنها در سنین جوانی و میانسالی باشند و بتوانند از پارکهای مخصوص زنان استفاده کنند. این یعنی یک پارک برای هر چهارصد هزار زن!  کجای این سیاست کارائی دارد؟  کجای این برنامه حتی گلمالی ترک این سدیست که هر روز ترک جدیدی می خورد؟

اگر سطح فرهنگ متفاوت است، که نیست!، برای بستر سازی کدام کار مثبتی صورت گرفته است؟  آیا صدای ما را می شنوید؟ آیا حرفمان را می شنوید؟

اعصاب زد! از این مجری جیغ جیغو تر نبود!  امیدوارم گذار این خانم مجری به دفتر معاون دانشگاه زنجان نیافتد.