بابا لنگ دراز در شیکاگو

اتفاقات زنجان نشان داد که انسانها فساد ناپذیر نیستند.  در حالیکه به نظر می رسد که بسیاری از سیاستها و برخوردها بر این اصل استوار است که برخی فساد ناپذیرند و برخی بالذات فاسد. حال آنکه در این واقعه دانشجویانی که معاون مزبور به بهانه مبارزه با فساد در میان ایشان اختیارات مجری و قاضی را توامان داشته است، امرین به معروف و ناهیان از منکر بوده اند. 

چنین معاونینی ثمره دو چیزند اول عمل به کلمه دین و غفلت از روح فرامین آن و دوم دوگانگی در برخورد با گروههای اجتماعی: برخی را به صرف همراه بودن رخصت هر کار دادن و گروهی را به بهانه دیگر بودن مجرم به هر نادرستی دانستن.  

جالب اینجاست که در سی امین سال استقرار نظام همچنان شاهد هستیم که به بهانه حجاب  حریم و حرمت افراد شکسته می شود تا “امنیت اجتماعی”  برقرار گردد. چنین سیاستی بر این باور استوار است که رعایت فرم خاصی از حجاب و گزیدن رنگهایی معین برای پوشش خواهران، مادران و دختران ما “امنیت” به ارمغان می آورد و باعث می شود که حرمت ایشان در جامعه محفوظ بماند و از نگاههای ناپاک در امان باشند. هدف مقدس و قابل احترام است و سیاست آن متناقض و پیشفرض اجرای آن نادرست.

چگونه می توان از امثال این آقای معاون توقع رعایت حرمت و حریم دخترانی را داشت، که به امانت به او سپرده شده اند، در حالیکه در کوچه و خیابان هر روز به بهانه برداشتی خاص از پوشش صحیح حرمت خواهران و مادران ما زیرپا گذاشته می شود و حریم ایشان شکسته می شود. آیا دولت روح فرامین دینی را قربانی اجرای یک فرم خاص نکرده است؟  آیا با پافشاری در این کار گروهی را مخیر ننموده تا حریم هر کس را که بخواهند به بهانه پوشش او در هر جا، چه در خیابان و چه در پشت درهای بسته دفتر، زیرپا بگذارند؟

ما بین آن خانم محجبه ای که هر روز چادر به سر می کند و به کارگاه خیاطی می رود تا  روزی خود را بدوزد و آن دختر ملبس به مانتویی کوتاه که سوار بر مینی بوس پلیس می شود یک چیز مشترک است: هر دو زن هستند و هر دو حرمتی دارند. و حرمت شکنی از هر کدام از آنها فسادست.