بابا لنگ دراز در شیکاگو

دیروز همکار من یک پرنده بال شکسته را که نمی توانست پرواز کند نجات داد.

او داشت از ناهار بر می گشت که متوجه یک پرنده شد که نمی توانسته بال چپ خود را تکان دهد. او را برداشته به دفتر می آورد. از اینجا به بعد ماجرا جالب می شود. این پرنده از گنجشک بزرگتر بود و منقاری کوچک و محکم مانند یک پرنده شکاری داشت. اول فکر کردیم یک قرقی کوچک یا یک بچه قرقیست. چون نمی خواستیم که دستی دستی به ابدیت پر بکشد به چند جا تلفن زدیم و فهمیدیم:

1.  در شهر ویلوبروک نزدیک شیکاگو یک بیمارستان و پناهگاه مخصوص پرندگان وجود دارد که خصوصی است و بودجه آن از محل کمکهای انساندوستانه و مردمی تامین می شود و هیچ کمکی نه از دولت محلی و نه دولت ایالتی دریافت نمی کند.  از آنجا که دریاچه میشیگان ماوای پرندگان مهاجر بسیاریست گروههای حفاظت محیط زیست در منطقه فعال هستند.

2.  در شهر شیکاگو یک گروه داوطلب وجود دارد که پرنده های زخمی را نجات می دهند. این گروه همچنین پرنده هایی را که دیگران پیدا می کنند به بیمارستان ویلوبروک می رسانند. همه افراد این گروه داوطلب هستند و اکثرا شاغل می باشند. ایشان هم کمکی از دولت دریافت نمی کنند.

به این گروه تلفن زدیم و آنها پس از دو ساعت کسی را فرستادند تا پرنده را تحویل بگیرد. یک خانم میانسال که یک پیراهن نارنجی رنگی با لوگوی نجات پرندگان پوشیده بود آمد. … و به قرقی ما نگاهی انداخت و گفت: “این که یک چلچله است.” 

با این حال حتی چلچله ها هم باید نجات داده شوند. در نتیجه دوست ما رفت تا استراحت کند.