بابا لنگ دراز در شیکاگو

چراغ سبز شد و من از خیابان رد شدم و به ایستگاه اتوبوس نزدیک شدم. دختر محجبه جوانی منتظر اتوبوس بود. روسریش یک سال بلند بود که شانه هایش را می پوشاند و یک دنباله آن دور گردنش پیچیده بود. شلوار چوب کبریتی قهوه ای رنگ  بلندی پوشیده بود با یک پیراهن آستین بلند سبز چمنی.

خانمهای محجبه در شیکاگو بسیارند. در شهر اقلیت بزرگی از اعراب مهاجر زندگی می کنند که از فلسطین، عراق، لبنان و سوریه به این کشور آمده اند. به اینها باید جمعیت رو به رشد ترکان را هم اضافه کرد. نوع حجاب به گونه ای بیان کننده ملیت فرد هست. دخترهای لبنانی و فلسطینی معمولا حجاب خود را محکم به دور سرشان می  پیچند و گوشه آنرا بالا می آورند و به پوشش دور سر سنجاق می زنند و بعد پیراهن و شلواری می پوشند. رنگ روسریها بسیار متفاوت است و اکثرا رنگهای شاد و زنده ای مانند قرمز، صورتی و سفید است.

 دخترهای سعودی لباسهای بلندی می پوشند که مثل دشداشه های عربی است و روسری های بلندی به سر می کنند که ماند مقنعه است. دخترهای پاکستانی یا مقنعه می پوشند یا روسری خای بلند مثل ایرانیان.  محجبه ها  سن خاصی ندارند و جوان و میانسال هر دو با هم محجبه هستند. گرچه گاهی دختر جوان بی حجابی را در معیت مادر یا زن میانسال محجبه ای می تواند دید.

یک نکته جالب درباره همه این دختران این است که علیرغم حجابشان هیچکدامشان در خیابانهای تهران نمی توانند قدم بزنند! درواقع استانداردی که اینجا محجبه است در تهران یک بد حجاب تلقی می گردد که به سواری در مینی بوس نیروی انتظامی دعوت می شود.  دختری که دیروز در ایستگاه اتوبوس ایستاده بود از دید  بسیاری در تهران برهنه به شمار می آید چون مانتویی نپوشیده بود. دخترانی که روسریهای رنگ شاد می پوشند در تهران باید رنگهای تیره را برگزینند تا از پلیس در امان باشند. همه اینها به دقیقه ای از ذهنم گذشت.

من به دختران محجبه این شهر احترام می گذارم، چون با انتخاب خود، و شاید کمی فشار خانواده، هویت خود را که هر روز در رسانه ها متهم به تروریسم معرفی می شود، می پوشند. ولی از دوگانگی رفتار بسیاری در موطنم در عجبم و شرمسار تناقض ایشان در تعریفشان از پاکدامنی و پوشش. حجاب در اینجا یک انتخاب است و شایسته احترام. ولی آیا ما به حجاب اجباری به همین اندازه احترام می گذاریم؟  آیا در جامعه خود ما اجباری بودن حجاب باعث نشده است تا دیگر به عنوان نشانه ای از پاکدامنی حرمت و اعتبار نداشته باشد؟ آیا همین عدم باور به حجاب اجباری به عنوان نشانه پاکدامنی باعث نشده است تا مقامات مسئول حفظ نظم و اخلاق در جامعه هر روز بکوشند تعریفی جدید و محدودتر از آنرا به جامعه تحمیل کنند؟ روزی روسری رنگ شاد را منع کنند و روز دیگر چکمه را نشان تبرج بدانند؟