درجه یک و درجه دو می 22, 2008
Posted by chicagonameh in زندگی روزمره.trackback
کشف درجه دو بودن چندان خوشایند نیست. بخصوص وقتی که کسی را درجه یک بدانی. ولی وقتی که باهاش کنار بیای و بری دنبال آدمهایی که برای آنها درجه یک هستی احساس رهایی می کنی. بعضی اوقات فکر می کنم این یعنی اینکه دیگه دنبال این نیستی که خودت را اثبات کنی.
وقتی هستی دیگه چه چیزی به اثبات نیاز دارد.
دیدگاهها»
No comments yet — be the first.