بابا لنگ دراز در شیکاگو

هوا هنوز سرد است وباد سردی می وزد. از هتل بیرون می زنم تا به فرودگاه بروم. تاکسی قرمز رنگی نزدیک می شود و خانمی سفید پوست, فربه و میانسال با موهایی یکدست سفید پیاده می شود تا ساک مرا در صندوق عقب بگذارد. ساکم را عقب می کشم و می گویم: “It is OK” جمله ای هم برای “زحمت نکشید.” هم برای “خواهش می کنم”. ساک را در صندوق عقب می اندازم و سوار می شوم.

تاکسی تمیز ولی کارکرده ایست. صندلیهایش راحتند ولی نو نیستند. اسم فرودگاه را می گویم و می پرسم: “چقدر راه است؟”

- نیم ساعت، کی پرواز داری؟

-ساعت سه و نیم

نگاهی به ساعت داشبورد می کنم، وقت داریم.

-به موقع می رسی.

به داشبورد نگاه می کنم، عکس زن در کنار فرزندانش که همه سیاهپوستند و چند عکس دیگر؛ یکی مردی سیاهپوست در کنار یک زن دو رگه خندان و یک دختر کوچولو که موهایش را بافته است، دیگری جوانی در لباس فارغ التحصیلی و دیگری مردی در لباس نیروی دریایی.

- خانواده شما هستند؟

- آره.

عکس مردآفریقایی تبار جا افتاده ای را نشان می دهد، که لبخندش ردیف دندانهای سفیدش را می نمایاند.

- این شوهرم است.  

-بچه های رشیدی داری.

-بچه هایم خیلی باهوش و کاری هستند.

و صحبت آغاز می شود.

عکس زوج جوان و دختر کوچکشان را نشان می دهد:

- این دختر اولم است و شوهرش و نوه ام. نوه ام الان کلاس دوم است و عاشق نقاشی. مدام در حال خط خطی کردن و رنگ زدن به همه چیز. معلمش می گه باید کلاس فوق العاده هنر بردارد. نور چشم من است.

عکس سرباز را نشان می دهد:

- این پسر بزرگم است. خیلی باهوشه ولی نه از نظر درس تا دلت بخواد زرنگه. رفت ارتش و دوره مکانیکی دید و الان هم رستوران خودش را باز کرده.

 به عکس خودش اشاره می کند و دختری جوان را نشان می دهد:

- این مگان است، دختر کوچکم. اینقدر درسش خوب بوده است که الان از سه دانشگاه بورس دارد. تا برود درس بخواند. خیلی باهوش است و می خواهد داروساز بشود. از دانشگاه واشنگتن، از بوستون کالج و از ویسکانسین….نمره  SAT دانشگاهش خیلی خوب شده است. همه تعجب کردیم. چون من و پدرش هیچوقت دانشگاه نرفتیم.

….انگار چیزی درنگاه من می گوید که نتوانسته ام درک کنم مگان چه گام بلندی برداشته است.

- من بهش افتخار می کنم، هر روز از خدا متشکرم که مواظبشه… آخه می دانی ما فقیریم من خیلی خوشحالم که دختر کوچولوم می تواند برود در یکی از بهترین دانشگاهها درس بخواند.

….آخه ما فقیریم …یک جایی یک چیزی می لرزد.  این زن پنجاه و چند ساله با یک نوه و یک شوهر از نژادی دیگر در این شهر کوچک دانشگاهی در مرکز آمریکا جمله ای به زبان آورد که همه ما می فهمیم.

- خدا حفظش کنه. خیلی باید باعث افتخار باشه.

-بهش می گم مواظب باش…. تو یه چیزی تو زندگیت می شی. من به خاطر بچه هام همیشه از خدا متشکرم. 

- اهل کجایی؟

- (مکث) ایران.

- جدی؟ من همیشه می گم که غیر ممکنه همه چیز اونجا اینقدر بد باشه.

- ممنون که منصفید.

- مگان می خواد مدرسه ای بره که بچه های کشورهای مختلف هم دانشجوش باشند… من همیشه بهش می گم اونا هم مایه افتخار مادرانشان هستند.

دیگر رسیده ایم. جلوی ترمینال نگه می دارد. 24 دلار اجرتش شده است. پیاده می شود و ساکم را از صندوق عقب برایم می آورد.

- خیلی ممنون، امیدوارم دخترتان همیشه موفق باشه، خدا به خانواده تان برکت بدهد.

-خیلی متشکر، سفر بخیر.

… سوار تاکسیش می شود و می رود. و من در سوز سرد زمستان می ایستم. … مادرم راست می گفت همه مادران مثل همند.