بابا لنگ دراز در شیکاگو

نوروز آمده است. نه شکوفه ای بر شاخه درختان است و نه گلی در حال شکفتن. با اینحال جایی چیزی در حال شکفتن است و در قلبت می دانی که رخدادی روی می دهد. زمین از آن مرز نادیدنی می گذرد و بهار فرا می رسد. 

دراین فصل در شهرهایی که جمعیت ایرانیان زیاد نیست و گاهی به چند دوجین خانوار محدود است دانشگاهها مهم می شوند. نیم دوجین دانشجوی ایرانی سفره هفت سینی می چینند، اتاقی یا نیمه سالنی در دانشگاهشان می گیرند و همه را برای پاسداشت سال نو فرا می خوانند. در جاهایی که ایرانیان از این هم اندکترند، کسانیکه در ایران حرفی برای گفتن نداشته اند، تفاوتها را فراموش می کنند و گرد هم می آیند، از اینترنت رادیویی می یابند و “یا مقلب القلوب” می خوانند.

ولی باز تنهایان بسیارند. آنهایی که به شتاب چند سینی پیش هم گذاشته اند و در اتاقهایشان در کنار سفره خود می نشینند و نوروز را جشن می گیرند. و گاه هم در دل غم فروخورده ای را برای چند لحظه فراموش می کنند. … و گاه به یاد می آورند. این نوروز است که همه ما را از همه قومها، شاخه ها، مذاهب و ادیان گرد هم می آورد. به خاطرمان می آورد که در هویت ایرانی ما امید و امید و امید اول است.

نوروز است؛ جمشید آتش را کشف کرده است و زمستانی به پایان رسیده است.  

…. و البته در شیکاگو برف باریده است و باز خواهد بارید! تنها نشانه بهار یک مرغ شبخوان است که نزدیک طلوع و کمی بعد از غروب می خواند. که البته می تواند در خانه یکی از همسایه ها در قفس باشد. ولی باز هم برای ما هم نوروز است.