بابا لنگ دراز در شیکاگو

بیست دقیقه از نیمه شب گذشته، امشب ساعت 9 شب از دانشگاه برگشتم. تا یازده داشتم خونه را تمییز می کردم که پر از کاغذ و کتاب شده و قابل تحمل نبود.  الان باید بشینم اسلاید درست کنم، صبح زود بروم سر کار استادم را ببینم.  ایران الان مردم می توانند بروند سر صندوق رای. این چند روز چقدر راجع به امروز نوشتند و جدل کردند.  یک سری گفتند که نتیجه از پیش معلومه، بعضی گفتند تایید نظامه، یک گروهی هم می گویند همه مثل هم هستند…..

به آدمهایی فکر می کنم که امروز می روند رای بدهند، آدمهایی که دنبال بهشت روی زمین نیستند،آدمهایی که یک تغییر کوچک هم براشون غنیمته. آدمهایی که واقعیت زندگی هر روز از روی گوشت و استخوانشان رد می شود و پیرترشان می کند. 

  یادداشتهای علی کشتگر و جواب ابراهیم نبوی را می خواندم. من نمی دانم اگر دنیا اینقدر که آقای کشتگر و امثال ایشان می گویند قطعیست، پس چرا ما نمیریم سرمون را بذاریم بمیریم.   پس امثال آقایان پاریس نشین چه امیدی توی دنیا دارند؟

راستش گاهی یاد خوندن یاسین و گوش خر می افتم. من دنبال یک دنیای ایده ال نیستم. دنیای من زشتی دارد، نومیدی دارد، سیاهی دارد. دنیا همیشه داشته است. یک ذره امید توش هست به لطف خدا و همت بنی بشر.  من این شمع نصفه جون رو فوت نمی کنم. من وجود نصف جامعه را نفی نمی کنم، من دنبال یک سری قطعیت خیالی نمی رم که از فکر کردن و بحث اندیشه ها منحرفم کنه و به این بیفتم که کی کجا چی گفت و به کی گفت. دنیای من دنیا زندگی کردن با همه آدمها ست. حتی آدمها هم عوض می شوند. من “پرنسیپ” ندارم شاید.

“پرنسیپ” من نیفتادن بمب روی سر مردممه، دیدن پدر و مادرمم و دوست داشتن عزیزانمه. آره من رای می دادم، کاش اینجا یک صندوق رای بود که من می توانستم رای بدهم، تا دنیا اسیر آدمهای مطلق گرای پاریس نشین و نارمک نشین نمونه. تا  بدونند که یک قدم هم یک قدمه.

آقای کشتگر گفته اند تحریم قبلی تاثیری نداشت، خیلیها که تحریم کردند هم  این را می گویند. ولی همه اونها به دولت فعلی با سکوتشون رضایت دادند. پس رای بدهید! مرده شور “پرنسیپی” رو ببرند که سکوت می کند تا کاری نکند. تا رفع مسئولیت کند، تا تافته جدابافته بماند.  بیایید رای بدهیم! بیایید امروز ایران پرنسیپمون باشه.