بابا لنگ دراز در شیکاگو

آنا زندگی نمونه ای دارد. پدر و مادر جوانی که عاشقانه یکدیگر را دوست می دارند. پدربزرگی که دوگل را” ژنرال من” می نامد، مادربزرگی که دیوانه نوه هایش است؛ یک باغ، یک ویلای زیبا و یک پرستار مهربان که آشپز فوق العاده ای هم هست.  و همه اینها تغییر می کند. 

پدر و مادر آنا تحت تاثیر عمه او یک اسپانیایی تحت تعقیب رژیم فرانکوست به سیاست روی می آورند و چپگرا می شوند.  آپارتمانی کوچک جای  ویلای راحت را می گیرد، دخترانی غریبه جای پرستار مهربان را می گیرند و پدرو مادر مدام در حال مسافرت هستند تا به مبارزه با دیکتاتوری بپردازند …و چه کسی مقصر است؟ البته همه چیز تقصیر فیدل (کاسترو) است.

“فیدل مقصره” یا Blame It on Fidel یک شاهکار سینمایی نیست ولی یک داستان بینظیر هست. ژولی گاورا فیلمساز فرانسوی از دید یک دختر بچه نه ساله به حوادث سیاسی دهه هفتاد میلادی می نگرد. هنگامیکه بسیاری آرمانگرایانه به اندیشه های سیاسی چپ دل بستند و زندگی روزمره خود را رها کردند تا به صف مبارزه بپیوندند. آنا دختربچه ای که درباره خود و رویدادهای پیرامونش دروغ نمی گوید و دچار تناقض نیست، در مرکز این حوادث است. فیلم احساسات کودکانه او را با تردستی نمایش می دهد. هر چه باشد در میان این منکران سرمایه گذاری آنا با صدای بلند می گوید: “من غذای خوب می خواهم، من باغمان را می خواهم و پرستاری که غریبه نباشد!”

فیلم برای جوان تماشاگر ایرانی امروزی یادآور نسل انقلاب پنجاه و هفت است. زنان و مردانی آرمانگرا و لی ناپخته، خوش نیت ولی درگیر تناقضات پیچیده. همانند چپگرایان آن انقلاب  پدر و مادر آنا از خانواده های خوب و اشراف زاده هستند. با این حال هر دو به دو شورشی جوان و رویاپرداز تبدیل می شوند و دنیا کوچک و منظم آنا را تغییر می دهند.

“فیدل مقصر است” فیلم دیدنی است ولو فقط برای خاطر آنا که نمی تواند بفهمد چرا پدرش میکی ماوس را فاشیست می داند و با “بربرها” دوست است. این فیلم ارزش دیدن دارد.