بابا لنگ دراز در شیکاگو

در نیمه سده هجدهم آمریکای شمالی صحنه رقابت فرانسه و انگلیس شد.  در شمال در کبک و فرانسه نو مهاجرین فرانسوی به تاسیس شهرهای جدید و زراعت و بازرگانی پوست مشغول بودند و در جنوب  در لوییزیانا در غرب رود میسی سی پی به تاسیس مستعمرات جدیدی به مرکزیت شهر نیواورلئان. مستعمرات انگلیسی از نیوفاوندلند تا شمال فلوریدا گسترش پیدا کرده بودند. مستعمره نشینان در زراعت و تجارت پوست سرمایه گذاریهای وسیعی کرده بودند . برای بسیاری قاره نو فرصتی جدید برای شروع جدید گشته بود. برخورد دو قدرت در دنبال کردن علائق تجاری و منافع اقتصادی اجتناب ناپذیر گشته بود.

دو مستعمره انگلیسی و فرانسوی تفاوت دیگری هم داشتند. در حالیکه کانادا قلمرویی کاتولیک و تابع پاپ به شمار می رفت، مستعمرات انگلیسی پروتستان و آنگلیکان تحت نفوذ کلیسای انگلستان قرار داشتند که کاتولیکها را تحت تعقیب قانونی قرار می داد. در نتیجه هر دو طرف از گسترش نفوذ فرقه مذهبی که منجر به تهدید زندگی و امنیت اجتماعی ایشان می شدو بیم داشتند. 

در آمریکا جنگ دلیل دیگری هم داشت. فرانسویان در گسترش به جنوب وارد سرزمین اوهایو شدند که خود را مالک آن می دانستند و به سرخپوستان این منطقه هشدار دادند که از دادوستد با انگلیسیان خودداری ورزند و اقدام به تاسیس دژها و مراکز تجاری کردند. در واکنش به این گسترش فرماندار وقت ویرجینیا تقاضای اخراج فرانسویان از اوهایو را کرد. و در اولین درگیری در 1754 جنگ سرگرد ویرجینیایی جورج واشنگتن گروهی ازمیلیشیای ویرجینیا را رهبری کرد و یک صاحب منصب فرانسوی کشته شد.  در نتیجه فرانسه و انگلستان وارد جنگ شدند(1756) و در اروپا جنگهای هفت ساله آغاز شد.

در سالهای آغازین برتری فرانسویان در استفاده از قبایل بومی و عدم استفاده از تاکتیکهای اروپایی منجر به یک رشته پیروزیهای نظامی شد. با بحرانی شدن وضعیت انگلستان ناچار شد از مستعمره نشینان تقاضای کمک کند. به شرط کنترل نیروهای نظامی و دادن فرماندهی مستقل به ارتش قاره نشینان کنگره اقدام به تجهیز نیروهای محلی کرد. این نیروها در کنار قوای کمکی اعزامی از انگلستان موفق به شکست فرانسویان شدند. جنگ با تسلیم شهر مونترال در سال 1760 پایان یافت. فرماندار فرانسوی کانادا، مارکی دو وادری،  به شرط تضمین آزادی مذهب فرانسویان کاتولیک، محترم شمردن اموال ایشان و حفظ امنیت و صلح جوامع فرانسوی تسلیم شد.

در پایان این جنگ انگلستان قدرت قاطع  آمریکای شمالی شد. حضور فرانسویان در شرق رود میسی سی پی پایان یافت و اسپانیا فلوریدا را از دست داد. با این حال این ظاهر ماجرا بود. مستعمره نشینان انگلیسی آمریکا ارتش بزرگی را تجهیز و رهبری کردند که در آن مردانی مانند جورج واشنگتن به ژنرالی رسیدند و فنون رهبری را فرا گرفتند. مستعمره نشینان باور کردند که می توانند امور خود را بدون  دخالت انگلستان اداره نمایند و درباره شرایط قاره آمریکا مرجع بهتری از دولت پادشاه انگلستان هستند. با پرداخت هزینه نبرد در آمریکا و تضمین پیروزی انگلستان ایشان دیگر در صدد تبعیت از لندن نبودند، بلکه می خواستند انگلستان ایشان را به عنوان شرکای خود بپذیرد. 

نتیجه دیگر این جنگ وضع سرخپوستان بود. با حذف فرانسویان از صحنه سرخپوستان آمریکایی خود را در برابر توسعه طلبی مهاجرین آمریکایی تنها یافتند. رقابت دو قدرت اروپایی که منبع قدرت ایشان بود پایان یافته بود. تنها مرجع موجود برای دفاع از ایشان و مهار دست اندازی مهاجرین به زمینها و شکارگاههایشان پادشاه انگلستان و دولت لندن بود. گرچه لندن اوهایو را یه عنوان سرزمینی سرخپوست به رسمیت شناخته بود، هر روز مهاجرین جدیدی وارد این سرزمین می شدند و زمینداران ویرجینایی مانند جورج واشنگتن در گسترش املاک در این سرزمین سرمایه گذاری کرده بودند. آمریکاییان مصمم بودند که ایشان و نه دولت لندن روابط ایشان با بومیان را تعیین  و تنظیم کنند. 

در پایان این آخر جنگ استعماری درآمریکای شمالی آمریکاییان آماده بودند که به آمریکایی مستقل بیاندیشند.

چگونه آمریکا آمریکا شد (2) 

چطور آمریکا آمریکا شد (1)