بابا لنگ دراز در شیکاگو

این برادر تگزاسی همت کردند و قسمت دوم یادداشتهایشان را منتشر کردند. حالا نوبت قسمت دوم یادداشتهای بنده است. با آغاز قرن هجدهم، سالهای 1700، سنت پارلمانی انگلستان تقویت شده و بخش عمده ای از کسانی که تا پیش از این عوام و طبقه سوم به حساب می آمدند وارد عرصه سیاسی می شوند. مهمترین اقدام پارلمان انگلستان پیش از این لغو حقوق فئودالی پادشاه در زمان چارلز دوم  و جایگزین کردن آن با یک مقرری سالانه 1.5 میلیون پوندی بود. البته این مقرری نه برای مخارج  چارلز و نه برای مخارج جانشینان او کافی نبود. با این حال پارلمان توانست  استقلال مالی  پادشاه را محدود کند و قدرت خود را از طریق کنترل ابزارهای مالی و مالیاتها تحکیم نماید.این امر باعث شد که زمینداران و بازرگانان و صنعتگران بتوانند رفته رفته جایی در سیستم حکومتی برای خود باز کنند. ایشان خود را محق می دانستند که درباره چگونگی حفظ تاج و تخت و اداره کشور ابراز نظر نمایند.

این طرز نگرش در میان مستعمره نشینان هم همگانی بود و به وقت خود باعث شد تا ایشان اولین قدم را در کسب استقلال عملی از بریتانیا بردارند. در حالیکه تحولات فکری و اجتماعی انگلستان مستعمره نشینان قاره نو را از نظر معنوی آماده استقلال می کرد، حوادث سیاسی و نبردهای این قرن جغرافیای سیاسی آمریکای شمالی را تغییر می داد. ارتشهای اروپایی  علاوه برجنگیدن در قاره اروپا حالا در چهار گوشه دنیا به تبعیت از پادشاهان و ملکه های سرزمینهای مادری با یکدیگر در گیر می شدند.

 اولین سری این نبردها جنگهای جانشینی اسپانیا بود که پس از مرگ شارل دوم پادشاه اسپانیا بر سر تاج و تخت این کشور آغاز شد. شارل دوم از خود وارثی برای بزرگترین امپراتوری وقت اروپا برجای نگذاشت و در وصیتنامه اش دوک آنژو نوه لویی چهاردهم پادشاه فرانسه  و خواهر خودش را به پادشاهی انتخاب کرد. با این انتخاب که فرانسه و اسپانیا را متحد می کرد،  امپراتور هاپسبورگ اتریش و انگلستان مخالفت بودند. اتریشیها خواهرزاده دیگر پادشاه اسپانیا آرشیدوک کارل را به عنوان مدعی تاج و تخت به رسمیت می شناختند. نتیجه نبردهای این جنگ تثبیت دوک آنژو به عنوان فیلیپ پنجم پادشاه اسپانیا بود. با این حال اسپانیا قلمروهای خود در ایتالیا و هلند از دست داد و جبل الطارق و انحصار 30 ساله تجارت برده به مستعمرات خود در آمریکا را به انگلستان واگذار کرد. اسپانیا دیگر هیچگاه به عنوان یک قدرت جهانی مطرح نشد و امریکای شمالی عرصه رقابت فرانسه و انگلیس شد.

  مستعمره نشینان آمریکای شمالی این جنگ را به عنوان جنگ ملکه آن می شناسند. طی این جنگها فرانسه نیوفوندلند و نوواسکاتیا را به انگلستان واگذار کرد و نفوذ اسپانیا در فلوریدا محدود شد. برای اولین بار مستعمره نشینان ناچار شدند که برای دفاع از خود به منابع خود روی بیاورند. در این جنگها قبائل سرخپوست و بومی به حمایت از فرانسویان وارد جنگ شدند. در پایان این جنگ فرانسه و انگلستان به عنوان حاکمان آمریکای شمالی تثبیت شدند. ولی برای تسلط نیازمند حمایت قبائل بومی بودند. سرخپوستان ار اختلاف این دو قدرت برای تعقیب ادعاهای سیاسی خود و تثبیت قدرت خود و تفوق بر قبائل همسایه سود بردند. جنگهای جانشینی اتریش و جنگ فرانسوی- سرخپوستی به این سیستم سه گانه خاتمه دادند.